Een moestuin hoeft in het voorjaar allesbehalve saai te zijn. Op deze plek vormen een spontane zaailing van akelei, de sierlijke bloei van zeekool en enkele achtergebleven spruitkolen in een wolk van gele bloemen samen een verrassend kleurrijk tafereel. Die bloemen zijn niet alleen mooi, maar ook eetbaar. Ze geven kleur aan salades en andere lentegerechten. 

Ook zeekool heeft zo haar verrassingen. Deze vergeten groente wordt in het voorjaar vaak gebleekt, hier onder de bruine geglazuurde voorraadpotten. De gebleekte stengels kun je klaarmaken als asperges en kunnen zelfs als alternatief op tafel komen. Van de akelei blijf je dan weer beter af. Kijken en genieten mag volop, proeven laat je beter achterwege

Volgens tuinschrijver Romke van de Ka, nooit verlegen voor een kwinkslag of een flinke dosis sarcasme, behoren prairielelies tot de gemakkelijkste bolgewassen voor een grasveld. Tenminste, zolang de bodem niet te droog wordt. Waar veel voorjaarsbollen hun voeten liever droog houden, voelen zij zich juist thuis op een vochtige plek.

Eind april bereiken ze hun hoogtepunt. Dan zweven de staalblauwe bloemen boven het gras. Je moet er wel snel bij zijn, want voor je het weet is de bloei al weer voorbij. Wie langer van die kleur wil genieten, kan kiezen voor Camassia quamash. Deze soort bloeit wat later, maar blijft met haar 30 cm een stuk lager. In een snelgroeiend grasveld is de kans daardoor groot dat ze amper opvalt.

In de vroege ochtend laat een vlinder zich het gemakkelijkst fotograferen. De nachtelijke kou houdt zijn vleugels nog even gesloten en geeft de fotograaf de tijd om het perfecte beeld te zoeken. Daarbij is niet alleen het onderwerp belangrijk. Ook de achtergrond speelt mee. Hier zorgt een paardenbloem voor een warme gele gloed achter de vlinder.

Dit klein geaderd witje troffen we aan op Narcissus 'Thalia' in de boomgaard. Van alle witjes is het een soort die je vooral aantreft in een halfnatuurlijk cultuurlandschap. Precies het soort omgeving waar we op Malushof naar streven. Voor haar nakomelingen kiest deze vlinder onder meer pinksterbloem en look-zonder-look als waardplant. Vooral die laatste voelt zich thuis op de voedselrijkere delen van de tuin.

Dit is waar Malushof voor staat; een zee van witte bloemen doorheen de tuin begin April. We hebben naast de Malus x robusta 'Everest' vooral de variëteit 'Red Sentinel' aangeplant. Veel verschil merk ik niet tijdens de bloei. Maar de 'Everest' lijkt me dan weer minder vatbaar voor bladval tijdens de lente door een virus- of schimmelbesmetting.

Geen geschikter beeld op Paaszondag dan een sfeervol macrolandschap vol paasbloemen. Ieder jaar opnieuw vragen we ons af: welke variëteit hebben we nu waar geplant? Een deftig tuinplan zou helpen maar oh help; waar vind ik de tijd. Nu is de N. 'Thalia' eenvoudig te herkennen. Een zuiver witte narcis met een aangename geur.

Ieder jaar verschijnen ze in hun opvallende kleurtjes; de blauwe druifjes en de tulp 'Ayaan'.  Het graslandje onder de notelaar wordt een lappendeken van felle kleuren. Madeliefjes met hun witte kopjes blenden al die felle kleuren. De vroege lente op zijn mooist.

Het moet wel door kikkers en padden ontdekt zijn: een orgie. Een kluwen van kronkelende lichamen. Gelukkig dat de vrouwtjes forser gebouwd zijn. Ieder jaar is onze vijver de 'meeting place'. Maar het gaat niet echt goed met de padden. Schimmelinfecties decimeren de aantallen. En steeds minder zie ik er na de winter terug. 

Van alle tulpen in deze tuin is deze de eerste bloeier. De bescheiden kleuren en lage groei vormen een sterk contrast met veel van zijn bombastische neven. Een naturalistisch tulpje dat het best in grote groepen wordt aangeplant om echt op te vallen. Als je het geduld kunt opbrengen wacht je tot het zich uitzaait. Dat doet deze rijkelijk. 

Twee dagen zon er ze zijn er: de vermaledijde vliegen. Maar de ene vlieg is de andere niet. Deze vliegen ga je niet snel in huis of op je terras tegenkomen. In tegenstelling tot aasvliegen en huisvliegen leven ze niet van wat wij afval noemen. Zowel de volwassene als de maden zijn predatoren. Jaja, ze jagen op... vliegen!

Hun naam hebben ze echter niet mee: strontvliegen. Je komt ze massaal tegen op koeienvlaaien, vandaar. En nee, ze voeden zich niet met stront zoals de naam doet vermoeden. Het dient enkel als substraat waar ze hun eitjes op af zetten.

Als je deze zomer hoopt op een zorgeloze barbecue kun je ze beter iets meer respecteren. En geef toe, met zijn gele donsvacht zien de mannetjes er toch iets minder afstotelijk uit, niet?