Volgens een van mijn favoriete tuinschrijvers Romke van de Ka, nooit verlegen voor een kwinkslag of een flinke dosis sarcasme, behoren prairielelies tot de gemakkelijkste bolgewassen die je in je grasveld kunt planten. Zolang het maar niet te droog is want in tegenstelling tot de meeste andere bolgewasjes houden ze van natte voeten. 

Hun bloei vormt het hoogtepunt eind april. Je moet er snel bij zijn want de bloei gaat snel en voor je het weet is het alweer voorbij. Hun enige minpunt. Plant Camassia quamash als je langer wilt genieten van de staalblauwe kleur want deze soort bloeit later. Spijtig genoeg wordt ze niet hoger dan 30 cm, en in een snelgroeiend grasveld is de kans groot dat ze amper opvalt. 

Het is eenvoudiger om 's ochtends, als ochtendkou insecten immobiliseert, vlinders te fotograferen. De gele vlek in de achtergrond is een paardenbloem. Het zorgvuldig kiezen van je achtergrond is bijna net zo belangrijk als het positioneren van je onderwerp.

Dit klein geaderd witje vond ik in de boomgaard op Narcissus 'Thalia'. Van alle witjes tref je deze soort vooral in een halfnatuurlijk cultuurlandschap aan. Wat we hier op Malushof nastreven. Als waardplant prefereert deze soort pinksterbloem en look-zonder-look. En juist deze laatste groeit algemeen op de voedselrijkere delen van de tuin.

Dit is waar Malushof voor staat; een zee van witte bloemen doorheen de tuin begin April. We hebben naast de Malus x robusta 'Everest' vooral de variëteit 'Red Sentinel' aangeplant. Veel verschil merk ik niet tijdens de bloei. Maar de 'Everest' lijkt me dan weer minder vatbaar voor bladval tijdens de lente door een virus- of schimmelbesmetting.

Geen geschikter beeld op Paaszondag dan een sfeervol macrolandschap vol paasbloemen. Ieder jaar opnieuw vragen we ons af: welke variëteit hebben we nu waar geplant? Een deftig tuinplan zou helpen maar oh help; waar vind ik de tijd. Nu is de N. 'Thalia' eenvoudig te herkennen. Een zuiver witte narcis met een aangename geur.

Ieder jaar verschijnen ze in hun opvallende kleurtjes; de blauwe druifjes en de tulp 'Ayaan'.  Het graslandje onder de notelaar wordt een lappendeken van felle kleuren. Madeliefjes met hun witte kopjes blenden al die felle kleuren. De vroege lente op zijn mooist.

Het moet wel door kikkers en padden ontdekt zijn: een orgie. Een kluwen van kronkelende lichamen. Gelukkig dat de vrouwtjes forser gebouwd zijn. Ieder jaar is onze vijver de 'meeting place'. Maar het gaat niet echt goed met de padden. Schimmelinfecties decimeren de aantallen. En steeds minder zie ik er na de winter terug. 

Van alle tulpen in deze tuin is deze de eerste bloeier. De bescheiden kleuren en lage groei vormen een sterk contrast met veel van zijn bombastische neven. Een naturalistisch tulpje dat het best in grote groepen wordt aangeplant om echt op te vallen. Als je het geduld kunt opbrengen wacht je tot het zich uitzaait. Dat doet deze rijkelijk. 

Twee dagen zon er ze zijn er: de vermaledijde vliegen. Maar de ene vlieg is de andere niet. Deze vliegen ga je niet snel in huis of op je terras tegenkomen. In tegenstelling tot aasvliegen en huisvliegen leven ze niet van wat wij afval noemen. Zowel de volwassene als de maden zijn predatoren. Jaja, ze jagen op... vliegen!

Hun naam hebben ze echter niet mee: strontvliegen. Je komt ze massaal tegen op koeienvlaaien, vandaar. En nee, ze voeden zich niet met stront zoals de naam doet vermoeden. Het dient enkel als substraat waar ze hun eitjes op af zetten.

Als je deze zomer hoopt op een zorgeloze barbecue kun je ze beter iets meer respecteren. En geef toe, met zijn gele donsvacht zien de mannetjes er toch iets minder afstotelijk uit, niet?